مجموعهای از دادهها است که به صورت ساختار یافته ذخیره شده و به راحتی میتوان به آنها دسترسی داشت.
ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) یکی از نخستین شبکههای کامپیوتری است که اساس و پیشنیازهای لازم برای ایجاد اینترنت مدرن را فراهم کرد. ARPANET در دهه 1960 توسط وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا و بهطور خاص توسط آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) توسعه یافت. این شبکه ابتدا بهعنوان یک پروژه تحقیقاتی برای ایجاد یک شبکه مقاوم در برابر حملات هستهای طراحی شد که میتوانست در مواقع بحران اطلاعات را بهطور امن منتقل کند.
ARPANET ابتدا بهعنوان یک شبکه تحقیقاتی در سطح دانشگاهها و موسسات تحقیقاتی آمریکایی ایجاد شد، اما بهتدریج به یک شبکه ارتباطی جهانی برای پژوهشگران، دانشمندان و مهندسان تبدیل شد. در حالی که ARPANET در ابتدا بهطور عمده برای انتقال دادههای علمی و تحقیقاتی استفاده میشد، اما بهمرور زمان قابلیتهای آن گسترش یافت و در نهایت به بنیانگذار اینترنت مدرن تبدیل شد.
پیش از ایجاد ARPANET، شبکههای کامپیوتری زیادی وجود داشتند که بهطور مستقل از یکدیگر عمل میکردند و امکان ارتباط میان این شبکهها بسیار محدود بود. در همان زمان، نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا به دنبال راهی برای ایجاد یک شبکه مقاوم در برابر حملات هستهای بودند که بتواند در مواقع بحران به کار خود ادامه دهد. به همین دلیل، آژانس DARPA تصمیم گرفت تا یک شبکه مبتنی بر پروتکلهای خاص ایجاد کند که بتواند دادهها را بهصورت ایمن و بدون وابستگی به یک نقطه خاص انتقال دهد.
هدف اصلی ARPANET فراهم کردن ابزاری برای محققین بود تا بتوانند منابع اطلاعاتی را به اشتراک بگذارند و بهصورت همزمان به دادهها دسترسی داشته باشند. این شبکه بهویژه در دانشگاهها و موسسات تحقیقاتی که برای تحقیق در زمینههای مختلف علمی فعالیت میکردند، محبوبیت پیدا کرد.
شروع کار ARPANET به سال 1969 باز میگردد، زمانی که اولین اتصال موفق بین دو کامپیوتر از طریق خط تلفنی برقرار شد. این اتصال اولیه که تنها شامل چهار سایت دانشگاهی و تحقیقاتی بود، پایهگذار شبکههای بزرگتر و پیچیدهتری شد که بعدها اینترنت نام گرفت. در سالهای بعد، این شبکه گسترش یافت و بیش از 50 دانشگاه و موسسه تحقیقاتی به آن متصل شدند.
در سال 1972، پروتکل ارسال ایمیل به نام "Email" در ARPANET معرفی شد که بهسرعت مورد استفاده قرار گرفت و به یکی از ابزارهای اصلی ارتباطی در این شبکه تبدیل شد. این ابتکار بهویژه در دنیای تحقیقاتی بهطور گستردهای مورد توجه قرار گرفت و بهعنوان یک نوآوری در زمینه ارتباطات علمی بهشمار میآید.
در سال 1983، ARPANET بهطور رسمی به دو بخش تقسیم شد: یکی برای تحقیقات نظامی و دیگری برای تحقیقات علمی و دانشگاهی. این تقسیمبندی باعث شد که شبکه بهطور رسمی به اینترنت تبدیل شود و به یک شبکه عمومی برای اشتراکگذاری دادهها و اطلاعات تبدیل گردد.
ARPANET در نهایت در سال 1990 از سوی شبکههای جدیدتر و سریعتر که مبتنی بر TCP/IP بودند، جایگزین شد. این پروتکلها بهطور گسترده در اینترنت امروزی استفاده میشوند. با معرفی پروتکل TCP/IP، ARPANET به شبکهای عمومی تبدیل شد که از آن بهعنوان اینترنت شناخته میشود. در این دوران، ARPANET به عنوان یک مدل آزمایشی برای ایجاد یک شبکه جهانی برای انتقال دادهها و اطلاعات عمل میکرد که بهتدریج به زیرساخت اینترنت جهانی تبدیل شد.
در ابتدا، ARPANET از پروتکلهای مختلفی برای ارتباطات استفاده میکرد. یکی از مهمترین پروتکلهایی که در ARPANET استفاده شد، پروتکل IMP (Interface Message Processor) بود که وظیفه انتقال بستههای داده بین کامپیوترها را بر عهده داشت. این پروتکل در واقع مشابه با پروتکلهای مدرن TCP/IP بود و کمک میکرد که دادهها بهطور مؤثر از یک گره به گره دیگر منتقل شوند.
با گذشت زمان، پروتکلهای جدیدتری مانند TCP/IP در ARPANET معرفی شدند و از آنجا که این پروتکلها مقیاسپذیرتر و انعطافپذیرتر بودند، ARPANET به شبکهای با اتصالهای بیشتر و قابلیتهای گستردهتر تبدیل شد. در نهایت، این پروتکلها به استاندارد جهانی تبدیل شدند و اینترنت بهوجود آمد.
ARPANET یکی از اختراعات تاریخی در تاریخ شبکههای کامپیوتری است که بهطور مستقیم به ظهور اینترنت مدرن منجر شد. این شبکه به پژوهشگران و دانشمندان این امکان را داد که برای اولینبار از طریق یک شبکه جهانی بهصورت آنلاین با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و دادههای خود را به اشتراک بگذارند. بدون ARPANET، امکان ایجاد اینترنت گستردهای که امروزه داریم، بسیار دشوار میبود.
علاوه بر این، ARPANET به عنوان آزمایشی برای پروتکلهای جدید در ارتباطات دادهای عمل کرد. از آن زمان به بعد، پروتکلهایی که در ARPANET استفاده شدند، به استانداردهای جهانی برای انتقال دادهها در اینترنت تبدیل شدند. این پروتکلها نه تنها پایهگذار اینترنت مدرن بودند، بلکه روشهای جدیدی برای انتقال دادهها و ارتباطات در دنیای دیجیتال ایجاد کردند.
ARPANET بدون شک یکی از مهمترین پروژههای تحقیقاتی در تاریخ شبکههای کامپیوتری بود که زمینهساز ایجاد اینترنت مدرن شد. این شبکه نه تنها فناوریهای نوینی در زمینه ارتباطات و انتقال دادهها را معرفی کرد، بلکه نشان داد که میتوان شبکههای پیچیده و مقاوم در برابر خرابیها ایجاد کرد که برای ارتباطات در سطح جهانی استفاده شوند. برای درک بهتر تاریخچه ARPANET و نحوه توسعه اینترنت، میتوانید به منابع آموزشی مانند سایت saeidsafaei.ir مراجعه کنید.
در این جلسه، به اهمیت مدلسازی در شبکههای کامپیوتری پرداخته شده و مروری بر تاریخچه مدلسازی شبکه انجام میشود. سپس، مدلهای OSI، TCP/IP و ATM معرفی و مقایسه خواهند شد. همچنین، مفاهیم کلیدی مانند واحد داده (Data Unit)، واحد داده پروتکلی (PDU)، واحد داده خدماتی (SDU)، سرآیندها (Headers)، بار مفید (Payload) و کیفیت خدمات (QoS) بررسی میشوند. هدف این جلسه، درک ساختار مدلهای ارتباطی شبکه و نحوه تبادل داده بین دستگاهها است.
مجموعهای از دادهها است که به صورت ساختار یافته ذخیره شده و به راحتی میتوان به آنها دسترسی داشت.
محاسبات هوش مصنوعی لبه به پردازش دادهها در نزدیکی منابع داده در لبه شبکه اطلاق میشود که سرعت و دقت پردازش را افزایش میدهد.
جدول مسیریابی مسیرهای فعلی شبکه را مشخص میکند، در حالی که پایگاه داده توپولوژیکی اطلاعات ساختاری شبکه را ذخیره میکند.
پروتکلی در لایه 2 برای جلوگیری از حلقههای شبکهای و مدیریت مسیرهای انتقال دادهها.
تصمیمگیری مبتنی بر داده به استفاده از دادهها برای پشتیبانی و هدایت فرآیندهای تصمیمگیری تجاری اطلاق میشود.
حلقه تو در تو به حالتی گفته میشود که یک حلقه درون حلقه دیگر قرار دارد. این نوع حلقهها برای انجام عملیاتهای پیچیدهتر به کار میروند.
اتصال یا پورتی که برای ارسال دادهها از یک دستگاه به دستگاه دیگر یا شبکه بالادستی استفاده میشود.
نسخه چهارم پروتکل اینترنت که از آدرسهای 32 بیتی استفاده میکند.
دسترسی به عناصر آرایه به معنای استفاده از اندیسها برای دستیابی به مقادیر ذخیرهشده در خانههای مختلف آرایه است.
جستجو به معنای پیدا کردن دادهها در یک ساختار دادهای خاص مانند آرایهها یا لیستها است.
سیستمهای پشتیبانی تصمیمگیری تقویتشده با هوش مصنوعی به سیستمهایی اطلاق میشود که با استفاده از دادهها و تحلیلهای هوش مصنوعی تصمیمات بهینهتری اتخاذ میکنند.
پیامی که توسط روترها در پروتکلهای Link-State مانند OSPF و IS-IS برای تبادل اطلاعات وضعیت لینکها استفاده میشود.
اتوماسیون فرآیند دیجیتال به استفاده از نرمافزارهای خودکار برای انجام فرآیندهای تجاری و صنعتی اشاره دارد.
سیستمهای یادگیری تطبیقی به سیستمهایی اطلاق میشود که بهطور مداوم از تجربیات جدید برای بهبود عملکرد خود یاد میگیرند.
آدرس فیزیکی هر دستگاه در شبکه که برای شناسایی آن در لایه دسترسی شبکه استفاده میشود.
مدلهایی از هوش مصنوعی هستند که از الگوریتمهایی برای شبیهسازی مغز انسان استفاده میکنند. این شبکهها از لایههای مختلفی تشکیل شدهاند که اطلاعات را پردازش میکنند.
استحکام سایبری به مقاومت سیستمها در برابر حملات سایبری و توانایی بازگشت به حالت عملیاتی بعد از یک حمله اشاره دارد.
روش دسترسی به رسانه که در آن زمانبندی برای تقسیم دسترسی به رسانه بین دستگاهها استفاده میشود، هر دستگاه یک بازه زمانی برای ارسال داده دارد.
کامپیوترهای دیجیتال که دادهها را به صورت باینری 0 و 1 پردازش میکنند و برای انجام محاسبات دقیق و سریع مناسب هستند.
بلاکچین برای اینترنت اشیاء به استفاده از بلاکچین برای اتصال دستگاههای IoT و مدیریت دادهها بهصورت امن و شفاف اشاره دارد.
الگوریتمی که برای یافتن کوتاهترین مسیر از یک گره به سایر گرهها در گرافها استفاده میشود و در پروتکلهای مسیریابی Link State کاربرد دارد.
نویز ناشی از میدانهای الکترومغناطیسی که از تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی ایجاد میشود.
اخلاق هوش مصنوعی به بررسی چالشها و مسائل اخلاقی مرتبط با استفاده از AI میپردازد.
استاندارد شبکههای بیسیم پهن باند برای دسترسی به اینترنت از طریق مناطق وسیع.
شبکهبندی فرآیند اتصال چندین دستگاه به یکدیگر است تا اطلاعات بین آنها تبادل شود.
کلمه کلیدی const در زبانهای برنامهنویسی برای تعریف متغیرهایی استفاده میشود که مقدار آنها ثابت است و نمیتوان در طول اجرای برنامه تغییر داد.
رباتهای جمعی به استفاده از رباتها برای انجام کارهای گروهی اشاره دارند که در آنها رباتها با همکاری یکدیگر وظایف را انجام میدهند.
سیستمهای چندعاملی (MAS) به استفاده از چندین عامل مستقل برای انجام وظایف و حل مسائل مشترک اطلاق میشود.
نوعی مسیریابی که علاوه بر شمارش تعداد هاپها، مسیر دقیق عبوری دادهها را نیز ثبت میکند.
الگوریتمهای حفظ حریم خصوصی به استفاده از روشهای پیچیده برای حفاظت از دادههای شخصی و جلوگیری از دسترسی غیرمجاز اطلاق میشود.
اولین و مهمترین سوئیچ در شبکه که مسئول تعیین بهترین مسیرها برای ارسال دادهها است.
عملگر سهگانگی یک روش فشرده برای نوشتن دستورات شرطی است که معمولاً به صورت condition ? expression1 : expression2 نوشته میشود.
یک اگزابایت معادل 1024 پتابایت است و برای اندازهگیری دادههای بسیار بزرگ در مقیاس جهانی به کار میرود.
بررسی خروجی یک متغیر از حافظه به دلیل اختصاص بیش از حد حافظه به دادهها. این خطا معمولاً زمانی اتفاق میافتد که پشته ذخیرهسازی بیش از ظرفیت خود باشد.
دسترسی به اندیس خارج از محدوده یک آرایه به معنای تلاش برای دسترسی به عنصری است که خارج از ابعاد تعریفشده برای آرایه قرار دارد. این امر میتواند باعث بروز خطا در برنامه شود.